Liefde in tijden van Corona 13: het virus als een in gedachten evolutionair cadeau

Het schijnt dat Jord Kelder zich onmogelijk gemaakt heeft door een relativerende opmerking te maken over het virus en de generaties die het treft. Het virus is niet te relativeren zolang niet alles over het virus bekend is en er geen medicijn beschikbaar is. Er is zelfs geen vaccin en daarom is elke dode er één teveel. Vreselijk zo’n opmerking van een ‘influencer’. Elk leven is kostbaar en besmetting moet voorkomen worden en dat kan alleen als iedereen daaraan meewerkt. Dat lukt niet: die anderhalve meter samenleving kunnen wij wel op ons buik schrijven, want blijkbaar denken veel mensen zoals onze Jord. En niet alleen in Nederland, overal. Mondkapjes als alternatief zie ik wel als mogelijkheid, maar het valt niet mee. Misschien moet ik geen antistatische stofdoekjes in het kapje stoppen, maar gewoon tissues. 

Over tissues gesproken: het hele heuvelland ligt nu vol met tissues, soms met latex handschoenen in combinatie met des mensen eindproduct. Je zult je hond maar vrij laten lopen in dit natuurgebied, het beest ruikt en likt aan dat eindproduct en komt vervolgens weer lekker bij jou je hand aflikken, waarmee jij je neus afveegt…… Een aandachtspunt voor onze natuurbeheerders: wc- wagens neerzetten en tweemaal per week de prullenbakken legen in plaats van een keer per maand.

Naast de aan corona lijdende nertsen, kwamen de afgelopen dagen een paar opvallende nieuwsberichten bij mij binnen, die bleven hangen. De meest schokkende vond ik wel dat de zorgverzekeraars op dit moment de salarissen betalen van de mensen in de ziekenhuizen. Deze zorgverzekeraars, de veroorzakers van al het leed van dit moment, waren nog niet in beeld gebracht eerder, maar Buitenhof bracht hierin verandering. Niet ten voordele van deze groep overigens. Tijd om de teugels aan te halen en de regie over te nemen op nationaal niveau, en dan niet na de crisis, maar nu. Had die buffer van de verzekeraars niet eerder besteed kunnen worden aan voldoende ic- plaatsen en bijvoorbeeld mondkapjes? 

Een tweede interessant nieuwtje was dat het aantal patiënten in Noord- Brabant weer aan het stijgen is. Ik ben aan het afkicken van het RIVM, dus heb de betreffende kaartjes en cijfers niet geraadpleegd. Het lijkt mij dat elke nieuwe patient,  die twee weken geleden besmet geraakt is, dus of zelf volledig op de hoogte moet zijn geweest van de ernst van het virus of diens besmetter dat moet zijn geweest, zelf schuld draagt aan zijn besmetting. Als wij hier niet met zwaar demente mensen of anderszins cognitief gehandicapte mensen te maken hebben, dan is schaamte op zijn plaats.

Het meest schrijnende geval van schaamte verscheen in de gedaante van een vertegenwoordiger van een iets oudere generatie, die als politiek leider van een zekere partij toch weer liever het zonnetje in huis wilde worden en besloot af te treden, samen met het hele bestuur en een enkel loslopend kopstuk. Dit mens dacht echt dat het aan alle anderen lag en omdat het bestuur hem steunde, was dat ook zo. Ik hoop ook af en toe dat datgene wat mij overkomt aan anderen ligt, maar ik weet al heel lang heel zeker dat dat niet zo is. Ik hoop dat deze mijnheer zich verder niet meer vertoont op plaatsen waar hij gevaar loopt in de visuele media terecht te komen, want de plaatsvervangende schaamte kan bijna niet groter zijn bij mij en zijn generatiegenoten. Dit zijn allen mensen van boven de vijftig gelukkig.

Een gevoel van triomf overviel mij echter toen ik Jesse Klaver zag opereren in de discussie met de oud- voorzitter van de chemie- bedrijven en voorzitter van het bestuur van het Rijksmuseum of zoiets. Een figuur om wie ik in gedachten al kunstpausen, kunstkardinalen, kunstpastoors en kunstmisdienaars kwijlend zag kronkelen. Het einde van het neo- liberalisme is nu echt in zicht en ik heb alle vertrouwen in Jesse. Ik ben helaas geen generatiegenoot van Jesse, maar word het in gedachten wel. De manier waarop hij zich weerde in de discussie, zijn roer recht hield en zijn toon beschaafd (bij Bruno ging dat iets minder), was indrukwekkend. Ik genoot van de afgang van het heerschap en hoop ook hem nooit meer te zien, maar dat zal ijdele hoop zijn, want zijn functie in het bestuur van het Rijksmuseum maakt hem natuurlijk wel tot de mecenas waar heel Nederland zo blij mee is en nog zo lang van hoopt te genieten. En nee, natuurlijk niet, de belabberde situatie voor alle mensen buiten het Rijksmuseum in de rest van de culturele sector ligt niet aan ondernemers, zoals hij. Echt niet. Het idee alleen al.

Ergens opperde een wetenschapper de gedachte om dat maatschappij af te sluiten voor mensen boven de zestig (vijftig mag ook hoor). Na afloop van Buitenhof bedacht ik dat dat niet zo’n gek idee is en dat wij misschien het virus toch zouden moeten omarmen, in gedachten dan natuurlijk, als evolutionair cadeau, een surprise die onverwacht het eind van het neoliberalisme inluidt. 

Speciaal voor Jesse en zijn volgers: let op het beeld met banier van de communistische partij en zoek contact met andere Europeanen. Met dank aan een Franse collega.

 

april 2020