Liefde in tijden van Corona 9: liever een corona dan een soa

Langzaamaan went de situatie en komt het gewone leven weer op gang. Het verkeer raast over de snelweg Luik- Maastricht, over de N2 en zelfs op de Groene Loper is het druk. De paaltjes zijn voor de derde keer niet op de juiste plaats terecht gekomen en ik ben nieuwsgierig hoe de situatie morgen is. Sleur die verantwoordelijke ambtenaar alsjeblieft achter zijn bureau/ keukentafel vandaan! 

De bouw gaat verder en de bouwvakkers schaften gezellig samen op een muurtje, drinken bijna uit hetzelfde flesje en eten uit hetzelfde broodtrommeltje. Gemoedelijk dragen ze planken, stenen en hekken en bekijken plattegronden en kaarten met de hoofden dicht tegen elkaar. ‘Koppen uit elkaar!’ riep mijn moeder ter voorkoming van een luizenplaag. Ja, die vooroorlogse moeders wisten het wel. Sociale afstand was noodzakelijk om niet met een kale kop rond te moeten lopen, krentenbaarden te hebben of schurft te delen. Huisdieren werden niet eens serieus genomen: de hond buiten in een hok en de kat in de kelder om muizen te jagen. Dat waren nog eens tijden.

IMG_0149

Ook vliegtuigen vliegen over, niet meer zoveel, maar toch; auto’s rijden s’ochtends naar hun werk vanuit het heuvelland, mest wordt gesproeid over het veld en niet geïnjecteerd, zoals verplicht en er wordt geneukt op geheime plekjes in het struweel. Soms kom je op zo’n idyllisch plekje terecht als je van het wandelpad afwijkt. Bezaaid met blauwe, gescheurde Durex condoom-pakjes. Even verderop, bij een bankje, maandverband mini. Mijn moederlijk instinct zou daar een bordje neer willen zetten met de tekst: ‘Neem boterhamzakjes mee en doe daar de restanten in, dat deden wij vroeger.’ Of misschien is dit het residu van een groepsverkrachting op veilige wijze? Wie zal het zeggen: 8 condooms en 1 inlegkruisje mini. Liefde in Coronatijden: liever een corona dan een soa.  

IMG_0151[2981]

Bij het nemen van een hekje met prikkeldraad voel ik mij wat stijfjes oud. Gelukkig heeft het baren van kinderen een vrij beweeglijk bekken opgeleverd, waardoor ik het hekje kan nemen. Partner heeft daar iets meer moeite mee, maar is ook wat ouder. Er zijn momenten dat je de balans opmaakt van het grootste project van je leven: het krijgen en grootbrengen van kinderen. De beweeglijkheid bevalt mij wel.

Nu de werkende Nederlander gewoon doorwerkt, zo lijkt het, begint zorgelijkheid toe te nemen in mijn hersenpan. Ik heb Lubach bekeken en met nieuwe inzichten verrijkt de situatie in Italië beschouwd. Wat is er toch aan de hand in katholieke landen en provincies? Hebben ze zo’n hekel aan democratische overheden, dat ze zoveel nonchalance en laatdunkendheid aan de dag kunnen leggen? Dat de overheid een ‘Leviathan’ is, geldt toch niet meer in deze tijd? Wij zijn een democratie, waarom kan een hiërarchisch gehersenspoelde samenleving zo moeilijk de bocht nemen naar een democratische maatschappij? Zo ingewikkeld is dat toch niet? Ik snap het wel, er spelen méér dingen: de centrum- periferie discussie is er één van, kosmopolitisme tegenover traditionalisme, stad tegenover platteland en ga zo maar even door. Maar ook voor een traditionele samenleving die haar tradities en geloof hoog wil houden, niets mis mee hoor, is ook de democratie een groot goed, een verrijking. De band tussen troon en altaar speelt door: kijk maar de prinsjes Bourbon de Parme. De één organiseert een wedstrijdje met race- autootjes, de ander is een afgezant bij de Heilige Stoel en spreekt op besloten bijeenkomsten tijdens de Heiligdomsvaart. Spint de kerk garen bij deze ontwrichting van de samenleving? Schrijnend was het verhaal van de Zusters van Liefde in Schijndel: vier zusters in één dag verloren en dat terwijl er geen religieuze meer over is. Weet de overheid wel dat de kerk helemaal niet zorgt voor haar religieuzen, hen gewoon aan hun lot overlaat? Buitenstaanders denken dat de kerk één lichaam is, ongedeeld, maar dat is niet zo. En de restauratie van het Bisschoppelijk paleis aan de Utrechtse Maliebaan: waar komt dat geld ineens vandaan in een tijd waarin de kathedraal niet open gehouden zou kunnen worden. Ik lig er niet wakker van hoor: ik zie alleen een uitgevonden, 19e eeuwse traditie die doorwerkt.

De democratie is niet de schuld aan de leegloop van de kerken in traditionele gebieden, maar de interne structuur en verstijfde hiërarchie van het instituut. En dan wel de leuke dingen vieren natuurlijk vol overgave: carnaval, kerstmis, Pasen en Pinksteren. Een democratische kerk passend bij een democratische samenleving: binnen de privésfeer, zonder door de overheid gefinancierd bijzonder onderwijs en zonder confessionele partijen (een weeffoutje in onze democratie). Gewoon een mooi instituut met tradities, die mensen tot elkaar brengt in plaats van buiten sluit. 

De werkende Nederlander is nu niet de ambtenaar. En daar maak ik mij zorgen over: niet zozeer vanwege die paaltjes, want het asfalt op de Groene Loper is al behoorlijk geruïneerd op die plaats, maar vanwege de leningen die wij moeten gaan geven aan landen als Italië (ik ben nog steeds blij dat ik mij verontschuldigd heb bij mijn Italiaanse collega’s voor het optreden van Wobke c.s., maar ik zie nu ook wel een andere zijde), het geld dat nu in failliete ondernemingen gestoken wordt en vooral het circus van de oude maatschappij. Tot 1 april kwamen er bij één ambtenaar nog tien aanmeldingen van zorgverleners binnen die met overheidsgeld de zielige medelander opvangen, vaak eigen familie overigens, per dag. En de intelligent gelockdownde ambtenaar kan niets doen, want er mag niet meer gereisd worden, geïnspecteerd of ondervraagd worden en ter verantwoording geroepen worden. Ik vrees dat de thuiszittende en thuiswerkende overheid nu een groter probleem aan het worden is, dan de corona- infectie. ‘Als de kat van huis is’, zoiets….. En verder hoop ik dat onder het vergiet van de uit te delen vergoedingen en compensaties een grote lekbak staat, zodat er nog wat overblijft voor nà de crisis. Waarom werd al die tijd en dat geld niet besteed aan het verzinnen en optuigen van een nieuw financieel systeem, al was het maar voor een aantal jaar totdat de Covid-19 getemd is, waar ook niet werkend Nederland wat mee opschiet, waar geen grote verschillen zijn tussen al failliet aan het gaan, hangend aan de kapstok en goed draaiend. 

Maar goed, het is ons nu overkomen en wij moeten er mee omgaan. Het gaat beter met de opvang van zieken, maar volgens mij worden er steeds minder opgenomen. Ik hoor nu verhalen van vooral jonge mensen die nu naar adem liggen te happen en geen arts te zien krijgen. . Spreekuren zijn afgelast, bezoeken aan de praktijk niet meer toegestaan uit gevaar voor besmetting. Van wie? De apotheek levert medicijnen via de de automaat, om de mensen in de apotheek te beschermen. Je kunt soms ook teveel medelijden hebben met de zorgverleners, al is het tekort aan beschermingsmateriaal natuurlijk voor een groot deel de oorzaak. Lastig dilemma. 

Eigenlijk zou je verwachten dat in de traditie van de kerk en het platteland de religieuzen hun roeping zouden volgen en massaal zich op het helpen van zieken en hun verzorgers zouden storten, zoals vroeger in de goede, oude tijd. De werken van barmhartigheid zouden uitvoeren en de caritas zouden opschroeven tot ongekende hoogten. Roerend bezit, niet van de minste kwaliteit, te gelde zouden maken om de kosten van deze crisis te dragen voor de hele maatschappij. Ik heb ergens een vergelijking gelezen: een 19e eeuwse monstrans van het atelier Hellner, de Nederlandse Brom, kostte vier keer het jaarinkomen van een mijnwerker…… De depots liggen vol. Nu wil ik niet mijn eigen werkvoorraad geweld aan doen, bij wijze van spreken, maar ‘Leviathan’ en corona zijn twee verschillende grootheden en de laatste is niet de straf van God voor een goddeloze samenleving en de eerste is al lang vertrokken uit ons land.

Ik geloof dat alleen het Leger des Heils de werken van barmhartigheid uitvoert: in organisatie ook niet de meest democratische instelling, maar met minder goud- en zilverwerk in haar bezit. Daar zit denk ik de crux..