Liefde in tijden van Corona, 17: Corona? Eigen schuld, dikke bult.

De R- factor ligt net onder de één, al weer een tijdje en de relatieve rust keert weer terug. Langzaamaan worden de relatief soepele Corona- maatregelen in Nederland versoepeld en via allerlei kanalen worden wij Nederlanders op allerlei niveaus van informatie voorzien. Het is een confrontatie met jezelf, zo’n crisisperiode waarin een instantie de besturing over je dagelijks leven overneemt. Het is in enige vorm te vergelijken met een oorlogssituatie, Macron gebruikte direct die retoriek, maar is het ook eigenlijk weer helemaal niet. Wij hebben als Nederlander helemaal met niemand ruzie, wij zijn hooguit wat bot geweest op diplomatiek niveau en trekken in Europa een te grote broek aan, maar boos is niemand op ons. Misschien de Belgen een beetje, maar dat is oud zeer en daarbij trekken wij in de Corona- pandemie enigszins gelijk op.

De informatievoorziening was na een week heel erg goed, zonder meer. Want wat is mijn kennis beperkt om deze situatie in de volle omvang en volle breedte te bevatten eigenlijk. Statistische, medische, economische, politieke, juridische en bestuurlijke onkunde is groter dan ik dacht. Dat sommige conclusies en maatregelen voor meerdere uitleggen vatbaar waren, werd vooral ingegeven door inventiviteit van hen die de maatregelen niet zo zagen zitten of door een met mij gedeelde onkunde, niet door de mensen die de beperkingen formuleerden. Elke stap heb ik kunnen volgen en kunnen snappen en dat lukt nog steeds aardig. Dat het parlement gelijk optrok was stimulerend na de capitulatie van Bruno, maar de makke houding die links nu inneemt is weer het andere uiterste. Iets meer tegenwind tegen de versoepeling van de maatregelen en het uitzetten van een neoliberaal kapitalisme in het post- Corona tijdperk had ik wel verwacht. Misschien komt dat nog.

Eén stap, het financieel helpen van de gedupeerden, toch al de minst sterken op de arbeidsmarkt (welke markt?) is snel en voortvarend aangepakt, maar niet iedereen komt aan zijn of haar trekken gewoon omdat de markt zo complex is geworden en wij al op een breed terrein in verschillende contracten en afspraken werkzaam zijn. Je kunt niet voor alles een regeling treffen. Natuurlijk wel voor de immer noodlijdende bedrijven waar de nationale trots van afhangt, dat kan weer wel. Het is duidelijk dat het pakket aan noodmaatregelen niet overgaat in een herziening van de verdeling tussen werk en inkomen en de hele maatschappij economisch corona- proof gaat maken. Jammer.

De jongeren zijn de grootste slachtoffers van de crisis, vindt iedereen. Maar in een historisch perspectief valt daar ook wel iets op af te dingen eigenlijk. De jonge mensen in de Tweede Wereldoorlog lieten massaal het leven en diegene die overbleven moesten door, of ze wilden of niet. Maar het is geen oorlog, het is een economische crisis. Er zijn méér economische crises geweest en die heeft iedereen, jong en oud altijd kunnen overleven. Het is vervelend voor iedereen

juli 2020