Toch niet zo gezond, dat joggen

Misschien moet ik een jog-logboek bij gaan houden, past ook nog wel in de serie van inmiddels van 50 memorieboekjes, maar ik ben bang dat dit specifieke boek en alle andere de container zullen halen en ik niet de eindstreep als ik blijf hardlopen. Afgelopen zondag inderdaad in mijn tempo de hele A2 afgesjokt en ik dacht vanochtend dat moet wéér lukken. ‘Wie kam ich an’ zouden de Duitsers zeggen. Elke stap in enig tempo dat iets boven wandelen ligt bracht een elektrisch signaal door mijn lijf op gang dat zelfs in stilstand nog natrok. Toch maar in snel wandeltempo het traject afgelegd, met af en toe een tevergeefse poging tot versnelling, dat gefrustreerd werd door een kramp op plaatsen waarvan ik dacht dat er helemaal geen spieren zaten.

Nee, meer dan wandelen zit er niet in vandaag. En dan gaat het dus fout met joggen: je genereert het tegenovergestelde effect. In plaats van adrenaline, serotonine of oxytocine, produceerde ik tranen en niet zo’n klein beetje ook. Ik was er verbaasd over. Tranen van woede, echte diep gevoelde woede over wat mij in Leeuwarden is overkomen. Waarschijnlijk eindigde ik mijn vorige blog niet voor niets met een afgebrand Leeuwardens bomenbos. Een tekening die al weer meer dan drie jaar oud is overigens.

Ik ben zo boos op die hufters, die nu nog in dat Leeuwarder archief dikke salarissen zitten op te strijken (en zaten op te strijken), dienstverbanden van méér dan veertig jaar kunnen opbouwen en dan even zo dikke pensioenen kunnen gaan verteren, terwijl partner en ik niet in staat zijn kinderen te kunnen laten studeren op onze kosten. Werkelijk, zo ongelooflijk boos op die klootzakken die mijn man al die tijd, dat hij als huisman gewerkt heeft, hem en mij en soms samen vernederd hebben en voor gek gezet hebben. Zo ontzettend groot is die vernedering geweest, al die eerste jaren met ons kind dat ik, nu ik dit schrijf nauwelijks nog naar lucht kan happen. En dan te weten dat  het gaat om een stelletje onvruchtbare en zichzelf niet kunnen voortplantende kutkereltjes, die mannen die dat wel kunnen en echt kiezen voor het vaderschap, ongeacht de niet altijd ideale omstandigheden, de broodwinning afnemen die beide partners verdienen. Zoals inmiddels helemaal geaccepteerd is, zelfs huismannen kunnen inmiddels normaal behandeld (ook in Friesland?).

Ik kan hier nog veel meer over zeggen. Over die algemeen rijksarchivaris die achter mijn rug om met de mogelijke fusiepartner van het Gemeentearchief ging praten met burgemeester en wethouders alsof ik niet bestond als directeur van een instituut dat gefuseerd moest worden met het Rijksarchief en dan vervolgens net doet alsof je zijn grootste vriendin bent als je hem ziet, ondertussen dondersgoed wetend dat je zo de poten onder de stoel van elke leidinggevende doorzaagt. En die vervolgens ook weer begint te emmeren over je partner, of dat nu wel zo’n goede keus geweest is. Hoe groot is zijn pensioen eigenlijk? En dan niet te vergeten de brokken die hij gemaakt heeft in de fusie tussen de twee instituten hier in Maastricht, waar het rijksarchief nog slechter uitkwam dan een gemiddelde boedel op de Luikse rommelmarkt. (Nou verdienden ze daar ook niet veel beter overigens, want veel vruchtbaarder zijn ze daar ook niet, mannen en vrouwen overigens).

De frustratie over Leeuwarden, niet voor niets ben ik geëtiketteerd met een PTST dat door de lange duur resistent tegen behandeling is, is zo groot dat het inderdaad mijn omgang met alle mensen verstoort. En het erge is, doordat je zo lang in de ‘survival’ stand gestaan hebt, je ook naar je geliefden toe niet meer onbevangen kunt zijn. Dat is dus niet gezond, dus moet er verder wat mis met mij zijn. Enkele mensen hebben dat al wel bedacht en ik heb er zelf ook wel aan gedacht: autisme. Drie jaar geleden kregen ze er in de kankerschrijfclub manisch depressief er niet door heen, maar nu hebben wij het wel gevonden hoor. Dat moet het zijn. En die man en kinderen daar is ook wat mee: past helemaal in het beeld. Het is zo ontzettend frustrerend als je weet dat er over je geroddeld wordt door mensen die vinden dat ze je moeten helpen. Mijn vader zei altijd: ‘de mensen helpen je graag; het liefst om zeep.’

Nou lieve klootzakken, helemaal niet dus. Ga zelf maar eens als ambitieuze jonge professional tussen een stel van die halfgare archivarissen werken, die al meer dan tien jaar niet anders doen dan het ene document op het andere leggen en dan roepen hoeveel kennis ze wel niet hebben van de plaatselijke geschiedenis. Moest er nog bijkomen, dat ze niets meekregen van het werk waarvoor de belastingbetaler betaalt. In hun vrije tijd nog verder lekker binnen hun zelf opgerichte masturberend geschiedenisclubje de geschiedenis herschrijven in eigen regionaal of lokaal voordeel, omdat ze niemand hebben voor wie ze überhaupt geschiedenis zouden kunnen schrijven, op microniveau dan of die tegen ze zegt dat ze toch echt hele goede historici zijn, ook al hebben ze niet gestudeerd aan een universiteit. Tegenwoordig kun je doctor worden op basis van kennis en ervaring en dan ben je net zo vaardig als die academici die slechts zzp’er zijn of nog minder, kinderen opvoeden en de taken thuis verdelen en alleen maar de werktijden hebben om hun kennis te vergaren. Ik vind dit een aanmerkelijk nadelig aspect van onze regionale en lokale geschiedschrijving. Daar moet ook nog eens naar gekeken worden.

Behalve het voornemen om toch maar weer eens met iemand te gaan praten, stel ik voor dat elke ambtenaar die een veertigjarig dienstverband haalt en geen kinderen heeft, ernstig gekort wordt op zijn pensioen en dat dat geld naar een nationaal studiefonds gaat dat uitkeert aan alle kinderen van mensen die geen of nauwelijks een dienstverband hebben. Dat moet toch te berekenen zijn? En een lintje kan hij of zij ook wel vergeten. Geef dat maar huismannen, die verdienen het echt. Misschien dat bloggen toch beter is dan joggen.