DSC_1848

 

 

Veertigdagen tijd

De zemelige opmerkingen over de Veertigdagen tijd komen inmiddels mijn keel uit. Wij hebben carnaval gehad in Maastricht en ik heb hele leuke foto’s voorbij zien komen. Zo leuk, dat ik het bijna jammer vind niet te zijn gaan kijken. Wij hadden er dit jaar wel zin in voor het eerst in jaren. Gewoon lekker rondlopen tussen al die verklede mensen en de uitmonsteringen bewonderen. Je kunt al meedoen als je een acryp sjaal in de juiste kleuren om je nek bindt, heb ik gezien. Het is vooral gangbaar voor mensen van onze leeftijd. Caecilia had zelfs een alternatieve naam voor deze sjaal bedacht, ‘carnavals halslap’. Als je het opschrijft ziet het er ook leuk uit, deze vondst. Vooral niet snel achter elkaar proberen uit te spreken. Na het askruisje dus de veertig dagen tot aan Pasen. Mij ontbreekt het aan inspiratie om hier iets zinnigs over te zeggen zo langzamerhand. Zeker na alle openbaringen over de RK kerk, maar zoals critici terecht opmerken: bewezen is er nog niets. Noch van de homosexuele kring rondom de paus en het kindermisbruik van zijn meest naaste volgeling. Het zal toch maar zo kunnen, dat er niets van waar blijkt te zijn in juridische termen.

DSC_1849

 

Eigenlijk ben ik de cerebrale bubbel waarin ik zit wel beu. Ik begin een weerstand te voelen tegen de Trouw, die ik nu toch al bijna een jaar dagelijks lees. Het is een reactionaire krant. Ik kan er toch niet veel meer van maken, al zou ik het willen. Niet alleen reactionair, maar ook nog eens oubollig. Het lezerspubliek lijkt toch de zeventig ruimschoots gepasseerd te zijn. Het schrijversteam ook, al is een enkele bekeerling een graag geziene auteur bij de redactie. Waarom komen die late bekeringen toch niet zo overtuigend over eigenlijk? Het was zoiets als een vriendin zei, ‘De kerk, daar ga je naar toe als het niet goed met je gaat.’ Ik ben dat zinnetje nooit vergeten en ik geloof dat ze gelijk heeft. Je zoekt mensen op die aardig tegen je moeten zijn omdat zij geloven in God, Jezus en de de heilige Moederkerk. Heel naar als je er achterkomt dat ze dat niet zijn. In tegendeel, de xenofobie is zo groot dat het vijanddenken direct opkomt binnen de harde kern van de kerk. Je verwacht zoiets bij sektes ,waar je als undercover ongelukkigerwijs wordt ontmaskerd.

Mijn dagelijkse routine begint eindelijk de rust te krijgen die ik op mijn leeftijd zou mogen verwachten en veel eerder verlangd had. Bijna zestig, maar nog steeds uitgeput en depressief. Geteisterd door een schier oneindige reeks van infecties, waartegen penicilline nauwelijks helpt. De kinderen het huis uit, geen ouders meer. Alleen een manisch schizofrene broer voor wie ik eindelijk compassie kan voelen, omdat er verder niemand meer over is voor mij om al te veel zorgen over te maken. Maar wat moet ik doen, zonder weer in dezelfde valkuil te belanden? In plaats dat ik nou eens de handen uit de mouwen steek. Het is een wrede, bijna bloeddorstige wereld geworden. Toch nog een bijdrage aan de veertig dagen overdenkingen.

DSC_1850