Liefde in tijden van Corona, 3: een vriendelijk virus eigenlijk, maar wordt de valeriaan nog aangevuld?

Mijn oma vertelde niet zoveel over haar jeugd; ze hield niet van sentimentaliteit. Heel af en toe refereerde zij aan de jaren van de Spaanse Griep, toen zij een puber was. Tegenwoordig een jong volwassene. In haar ouderlijk gezin met een paar dochters en een jonger broertje, kwam de klap van het overlijden van het jongetje heel hard aan. Zelf heb ik in mijn onderzoek naar kunstenaars en aanverwante personen uit deze periode al gemerkt dat het jaartal 1915 opvallend veel sterfgevallen kent. Inmiddels weet ik uit de recente verhandelingen over dit griepvirus, dat de grote uitbraak van 1918 voorafgegaan werd door een lichtere variant in 1915, die niettemin veel slachtoffers eiste.

Het huidige virus maait nauwelijks kinderen en jonge mensen neer en dat is toch wel een geruststelling voor iedere ouder en alle oudere rentmeesters van deze aarde. Alleen ouderen worden het slachtoffer en hoewel ik niet om slachtofferschap vraag, al word ik daar wel voortdurend van verdacht, vind ik dat een aanvaardbare tol in het licht van de toekomst van de aarde en haar bewoners. Wij willen allemaal in goede gezondheid honderd worden, maar met de laatste jaren  van mijn moeder en mijn oma in gedachten hoeven wij daar niet allemaal naar te streven. Het is té cynisch om daarom niets te doen tegen het virus, dat kinderen en jonge mensen spaart, dat zeker, maar enige berusting is wel op zijn plaats. Aanvaarding en rouw volgen, als het onvermijdelijke toch komt. De jongeren wanen zich onsterfelijk en lappen de regels aan hun laars, maar de ouderen willen onsterfelijkheid, hebben daar alles voor over en maken de regels. De natuur laat zich niet reguleren en blijkbaar wil moeder Aarde het beste voor haar kinderen.

Om toch deze tijd een beetje door te komen als iemand in het minst vitale beroep van de wereld, wetenschappelijk onderzoeker en schrijver op het gebied van kerkelijke kunst, heb ik al een week lang mis gegrepen naar de potjes met Valdispert- valeriaan. Al meer dan een week zijn de schappen van dit product leeg: althans die enkele keer dat ik er naar op zoek ben, want wij hebben hier nog een potje en de Passiflora van Dr. Vogel, met magnesium als alternatief. De laatste werkt anders, minder prettig en slikt ook wat akelig weg: grote, groene pillen. Uit het feit dat de schappen leeg zijn, blijkt dat wij niet de enigen zijn die af en toe een middeltje nemen om ons te concentreren. Het uitzetten van de tv en het niet opzoeken van websites met Corona- nieuws helpt ook goed. Dat de ‘r- factor’ van Jaap van Dissel daalt, is ook een bemoedigend gegeven. Blijkbaar was dat het intelligente accentje van het huidige beleid: dat had ik even gemist.

Behalve de rustgevende middeltjes zijn er ook nergens meer betaalbare webcams te krijgen. Ik heb er hard na gezocht om mee te kunnen doen met de digitale overlegvormen. Ik had een aantal jaar geleden daar al ervaring mee opgedaan bij de OU, maar door vervanging van het materieel moest ik alles weer opnieuw opstarten. Mijn pc heeft geen camera en ik werk liever vanachter mijn pc. De eerste samenkomst een week geleden verliep niet zo goed: ik was niet zichtbaar en niet hoorbaar. Gelukkig lukte het gisteren met stalen zenuwen (en een pilletje) om wel de juiste knoppen te vinden op mijn laptop en helemaal aanwezig te zijn. Een hele overwinning. Geliefde had een dergelijke oefening al een dag eerder gehad en net als ik een week eerder zijn heil gezocht bij de mobiele telefoon om op zijn minst hoorbaar te zijn. Er zijn zoveel alternatieven om te communiceren: wij leven wat dat betreft in een geweldige wereld en wat goed dat jongere mensen zoveel meer oog hebben voor de noodzaak van dit soort manieren van communiceren en dat gewoon organiseren. Ik zag op de site van het betreffende instituut zelfs gedragsregels over hoe je zo’n virtuele bijeenkomst en je eigen inbreng zou goed mogelijk kunt optimaliseren. Een zin heb ik onthouden, namelijk dat het meer persoonlijk leiderschap vergt, dan een fysieke bijeenkomst. 

Wij kunnen de wereld misschien wel wat meer aan onze jongeren overlaten eigenlijk en onze drang naar onsterfelijkheid wat meer intomen. Maar tot het onvermijdelijke komt, zou ik toch graag een goede (en niet te dure) webcam willen en een paar potjes valeriaan.